Schoonheid-Breekbaar

Reismeermins Invalshoek ~

Schoonheid - breekbaar

De discussie wordt gevoerd, al zo lang, wanneer het ooit startte weet waarschijnlijk niemand met stellige zekerheid te zeggen. Er kan een tijd voorbijgaan dat je er niets over hoort noch leest maar dan ineens duikt het weer op. En de sociale media spelen daarin ook wel een grote rol. Je hebt voorstanders en je hebt tegenstanders, ieder met diens eigen beweegredenen voor de mening die men heeft.Ik heb het hier over dierentuinen. De één is faliekant tegen en de ander is extreem voor, en velen zitten er tussenin maar met minder stellige overtuiging, en dan is daar nog een groep die er geen mening over heeft, of omdat het ze niet interesseert of omdat ze vinden dat ze geen oordeel mogen hebben omdat ze niet van alle ins- & outs op de hoogte zijn.

Tot welke categorie ik behoor hoef ik niet te benoemen, dat zal onderhand wel algemeen bekend zijn hier 😉
Waarom ik voor ben? Omdat de wereld met de dag harder wordt en nog steeds geen enkel land een keiharde stelling inneemt en ook daadwerkelijk alles macht die ze heeft, benut om stroperij tegen te gaan. Om nog maar te zwijgen van het, oogluikend of niet, toestaan van speciale reizen voor mensen met een ruime beurs die puur voor hun plezier een groot dier willen afknallen. Die interesseert het geen biet dat vele diersoorten nog steeds op uitsterven staan. En de mensen die die reizen organiseren (en dus ook toestaan) verdienen goud geld. Een mensenleven is al geen cent meer waard, een dierenleven nog veel minder.

Moet je daarom maar dieren opsluiten in dierentuinen, wordt mij wel eens gevraagd. Nee natuurlijk niet ! Maar dat antwoord voldoet niet. Ik zie GodZijDank, tot mijn grote vreugde overigens, dat steeds meer dierentuinen enorm bezig zijn het voor ieder dier zo passend mogelijk te maken en alles op diens eigenschappen en behoeften af te stemmen. Wat ik daarnaast ook heel belangrijk vind is de educatieve functie die een dierentuin heeft. Niet alleen in de zin van een iemand laten kennis maken met een dier(-soort) maar ook benadrukken hoe belangrijk zo’n dier is voor het voortbestaan van onze planeet. “The cirkle of life” heeft gaandeweg de jaren steeds meer gaten opgelopen en als er een onoverbrugbare breuk ontstaat in die cirkel tja dan is het hek van de dam want dan gaat de hele evolutie naar de knoppen en dus onze planeet ook.

Het is heus niet zo gemakkelijk om een dierentuin te starten, je hebt talrijke vergunningen nodig. Daarnaast moet je aangesloten bij een overkoepelende organisatie om kwaliteit van leven te garanderen. Denk hierbij maar eens aan de fokprogramma’s waar men heel zorgvuldig mannetjes en vrouwtjes bij elkaar zet indien voortplanting gewenst is maar uiteraard zonder enige spoor van inteelt. Zo zit bijv. de wereldwijde populatie van jachtluipaarden al weer in de lift, maar ook van diverse insectensoorten en andere diersoorten. Ik vind het prachtig dat dierentuinen onderling geen dieren verkopen noch voor het vaderland weg fokken omdat jonge dieren nu eenmaal publiekstrekkers zijn, maar aan elkaar uitlenen om toch die voortplanting te realiseren met als hoofddoel het in stand houden van de soort.

Hoe gek ik ook ben op dierentuinen… als onze planeet veilig genoeg zou zijn voor dieren en er geen uitroeiing dreigt, mogen ze van mij alle dierentuinen acuut sluiten. Hoe goed dieren ook verzorg worden, vrijheid in hun eigen habitat is natuurlijk nooit te evenaren in een dierentuin. Of je nou een dier mooi vind of helemaal niet… het leven in het algemeen kent een enorme schoonheid die veelal zeer ondergewaardeerd wordt en helaas nog steeds veel te veel afhankelijk is van het grote geld. Hoe triest is dat? Als ik iets aan de mensheid mocht veranderen dan zou ik haar liever maken, meer oog hebben voor de waarde van het leven van ieder wezen op onze planeet en bovenal zo duidelijk mogelijk maken hoe breekbaar de schoonheid van onze planeet is.

Leerproces

Reismeermins Invalshoek – Patronen-Openheid

Een blik op haar horloge vertelde haar dat het weer tijd was om in de auto te stappen. Wat ging de tijd toch snel. Elke keer weer haalde ze opgelucht adem als ze weer buiten stond na zo’n bezoek. Wat viel het haar elke keer weer zwaar, overtuigd als ze was van het gevoel dat het zo zinloos was, ze kwam immers geen stap verder? De nacht voor weer zo’n bezoek sliep ze erg onrustig, nare dromen zorgden voor hartkloppingen, angstzweet in de letterlijke zins des woords, parelde van haar lichaam af. Na zo’n nacht kon ze steevast de volgende ochtend het bed verschonen. Vandaag weer. Ze moest zichzelf weer over vele drempels dwingen om dat bezoek te doorstaan ipv haar hart te volgen en het af te zeggen. “Waarom moet ik dan toch gaan?” vroeg ze zich af, “het helpt immers voor geen meter?” En toch… toch wist ze dat er geen ontkomen aan was. En afgaande op wat velen haar al hadden voorgehouden moest ze doorzetten, de moed niet opgeven, geduldig maar gestaag aanhoudend dit lot ondergaan.Vele kilometers verderop stond hij voor het dakraam, uitkijkend naar een bepaalde auto in een bepaalde kleur.Een vluchtige blik op zijn horloge vertelde hem dat ze er zo aan zou komen, nog heel even en dan zou hij haar auto om die bocht zien komen. Hij kon de klok erop gelijk zetten. Ze was nooit te laat. En elke keer dat hij haar zag uitstappen bestudeerde hij haar gelaatsuitdrukking, als om haar stemming te peilen. Die grote vrouw in alle opzichten, uiterlijk zowel als innerlijk, al zag zij dat niet zo met betrekking tot het innerlijke deel van haar. Hoelang kwam ze nou al wekelijks bij hem? Nog steeds weigerde ze plaats te nemen op de stoel tegenover zijn bureau. Hij wist van de drempels die ze moest nemen elke keer dat zij een afspraak hadden. Hij kende haar angst.

Ah! Daar ging de deurbel. Hij was zo in gedachten geweest dat hem het om de bocht komen, het parkeren en uitstappen volledig ontgaan waren. Hij haastte zich naar beneden en opende met een brede glimlach en een uitnodigend welkomstgebaar de deur, pakte haar hand en hielp haar over de drempel. Zwijgend, als altijd, hielp hij haar uit de jas en leidde haar naar zijn kamer. Hij wist inmiddels wat het volgende zou zijn dat ze deed. De kamer in, naar de uiterste hoek, zittend op de vloer met de rug in de hoek en de ogen aan de deur geplakt. Als een schichtig hertje, zich zo klein mogelijk makend maar wel zo gespannen bereid om bij het minste of geringste de ruimte uit te vluchten.

Geruime tijd later zat hij weer aan zijn bureau om haar dossier bij te werken. Redelijk omvangrijk inmiddels. Had hij al succes geboekt? Dat was eigenlijk helemaal niet relevant voor hemzelf maar wel voor haar. Hij las enkele notities door van de afgelopen sessies, hij zag duidelijk meer en meer patronen ontstaan, hij constateerde ook dat zij die begon te zien. Meer en meer ontstond er openheid, de weg was lang geweest naar dit punt toe. Hij wist ook dat zij nog een lange weg te gaan had maar was er ook van overtuigd dat zij er komen zou. En geluidloos fluisterde hij: “het komt wel goed meisje, ik help je nieuwe patronen te ontwikkelen zodat je in alle openheid het leven tegemoet durft te treden. Ik zal je helpen jezelf te verlossen van de angsten die nu je leven beheersen. Ook jij verdient het gelukkig te zijn, jij hebt daar recht op! Jij zult beseffen dat het mag! Liever gisteren dan vandaag! Het komt heus allemaal goed!”.

Invalshoek 66

REISMEERMIN Voornemen-Eenvoud

Daar… hoorde ze het alweer. Hadden mensen nou werkelijk niets beters te doen? Hadden ze niet door dat dat zinloos tijd verspillen was, en hoe kostbaar tijd werkelijk is? Nog maar afgezien van het feit dat de meeste nooit en te nimmer haalbaar blijken. Zijn mensen dan echt zo naïef? Enerzijds verbaasde ze zich over het telkens terugkerend fenomeen. De schriftelijke media benoemden het en ook op tv kwam het voorbij. Elk jaar rondom hetzelfde tijdstip startte het weer en met het in rook en as opgaan van talrijke miljoenen euro’s aan vuurwerk verdwenen dan ook zie zogenaamd goede voornemens als sneeuw voor de zon.

Goede voornemens…..wat zijn dat eigenlijk? Vroeg ze zich af…. Kwam het er niet heel simpelweg op neer dat ‘Goede Voornemens’ synoniem staat voor ‘Kwalitatief Beter leven’? En zo ja, waarom kan je daar dan alleen maar mee starten op nieuwjaarsdag?

Ze schudde haar hoofd als om die gedachten weg te waaien. Flauwekul!
Zodra je beseft dat je iets in je leven kunt veranderen om de kwaliteit van je leven te verbeteren dan is dát het juiste moment om het ook daadwerkelijk van start te laten gaan, er is geen enkele reden goed genoeg om het uit te stellen. Zo simpel is het. Kwaliteit verbeteren kan altijd in alle eenvoud.

65e Invalshoek: Doorschuifkou-Vertrouwen

REISMEERMIN – Doorshuifkou – Vertrouwen

Wat is doorschuifkou een afschuwelijk iets als je je er met geen mogelijkheid van los kunt schudden. Sommig momenten dienen zich dan aan waarbij ik me gruwelijk eenzaam voel en het me heel veel moeite kost om ‘vertrouwen’ te blijven vast houden. Voor iemand met een manisch-depressief hoofd is bovenstaande natuurlijk geheel niet een onbekend terrein. Bizar vind ik wel dat het mij soms troost te bedenken, en te beseffen, dat ik niet de enige ben die hiermee gezegend is.

Wat er precies gebeurd is weet ik niet…. ik zoek ook niet naar de oorzaak, probeer er alleen maar van te genieten… sinds bijna een week ben ik niet te stuiten van vrolijkheid. De blijdschap, de opgeruimdheid, de zorgen- & pijnvrije modus waarin ik me bevind is hemels. Elke dag voel ik diep in mij een zonnetje stralen die mijn ziel beschijnt en hart verwarmt. Heerlijk.

En toch…. probeer ik me vast te houden aan ‘vertrouwen’ … dat dit blijven mag al weet ik natuurlijk dat daar geen garanties op te verkrijgen zijn. Dan zit ik midden in een feestweek en komt de ‘ doorschuifkou’ om de hoek kijken. Een berichtje van een lieve blogster die wel heel slecht nieuws heeft gekregen. En is dat het dan? Nee! Mijn ‘Kloine Grode Zus’ belt me vanmorgen om me te vertellen dat haar moeder is gestorven, 8 weken nadat ze afscheid moest nemen van haar vader. Dan grijpt die ijskoude hand wel even mijn hart vast en valt de ‘ doorschuifkou’ binnen. Ik weet hoe sterk beide dames zijn, ik weet hoeveel kracht zij in zichzelf hebben. En ik? Ik moet vertrouwen op hun kracht waarmee zij die kou kunnen doorschuiven naar een plek waar zij er zo weinig mogelijk last van zullen hebben.

Alles ligt zo dicht bij elkaar… maar eens te meer besef ik dat ‘vertrouwen’ een goed is dat maar zelden op juiste waarde geschat wordt en het veel meer betekent dan slechts de samenstelling van 10 letters.

Opgelucht

REISMEERMIN – Invalshoek – Overgang – Dankbaarheid

Het onvermijdelijke kwam vroeger dan verwacht. De problemen die erbij opdoken waren ook vervelender dan verwacht. Op zekere dag werd de huisarts ingeschakeld, zó kón hét écht niét langer. Hij was het daar volkomen mee eens en zo ging ze op zeer jonge leeftijd huiswaarts met in moeders jaszak een doosje met ‘dé pil’. Dat zou helpen werd haar bezworen. Al snel bleek dat hij het bij het verkeerde eind had. Veel ellende volgde waaronder late miskramen en daaropvolgend noodzakelijke curettages waarbij bleek dat zij niet op de reguliere anesthesiemiddelen reageerde en dus die eerste keer heel het ziekenhuis bij elkaar gilde. Er volgden vele trajecten met vruchtbaarheidsonderzoeken en de ellende leek maar niet te willen stoppen. Alsof het allemaal nog niet genoeg was werd ze op haar 33e ook nog eens gezegend met de overgang en niet in een milde vorm ook nog eens. Haar vaste gynaecoloog was een schat van een man maar verschrikkelijk conservatief. De hele fabriek verwijderen durfde hij niet aan want dat zou grove psychische gevolgen kunnen hebben. Voor haar argument dat ze psychisch toch al behoorlijk in de war was en dat zij die fabriek niet nodig had om zich vrouw te voelen, bleek hij helaas keer op keer op keer niet ontvankelijk.

En toen op een dag las ze in de krant een uitnodiging voor een afscheidsreceptie. Een glimlach gleed om haar mond en ze greep terzelfder tijd de telefoon en belde de assistente. Op haar vraag of al bekend was wanneer de opvolger zou starten hoorde ze de assistente glimlachen. Hij begint maandag 2 april, zei ze. De volgende vraag, logischerwijs, of er plek was die dag en ja dat was er. Zonder verdere tekst en uitleg werd de afspraak gemaakt en de assistente beloofde haar de vervanger in te lichten over haar wensen. Die maandag zat ze amper een minuut aan de tafel van de vervanger en die vroeg haar: ‘wanneer?’ Ze antwoordde hartgrondig: “GISTEREN!”. Daarop glimlachte hij en zei: “is morgen ook goed?” Ze had even geen mondeling antwoord paraat maar haar gezicht sprak boekdelen. Dankbaarheid is soms niet in woorden uit te drukken en hoe dankbaar ze die vervanger is kan ze nog steeds niet onder woorden brengen.

62e Invalshoek: Contact-Opgetogen

REISMEERMIN

De tijd vliegt. Ja ja, dat wist ze wel hoor, daar was ze zich behoorlijk van bewust. Sterker nog, die bewustwording groeide met de dag. Steeds vaker bespeurde ze een drang in zichzelf, een stemmetje dat zei: ‘wat doe je nou? Besteed je tijd toch wat zorgvuldiger en verspil het niet aan dingen en mensen die het niet waard zijn. Zolang heb je echt niet meer hoor, je loopt al aardig naar de 50 dus kom op zeg, je bent over de helft.

Die middag opende ze de agenda in haar telefoon, even checken hoe laat die afspraak ook al weer was, ze wilde absoluut niet te laat komen en zich zeker niet vergissen in de tijd. Ruim op tijd stapte ze in de auto, opgetogen als een kind dat een binnenpretje had. Ze had een plannetje opgevat enkele dagen gelden en dat zou ze vandaag ten uitvoer brengen. Wedden dat zij de enige was die eraan gedacht had?
Dit jaar was 25 jaar geleden dat ze elkaar ontmoetten als collega en eigenlijk nog diezelfde dag wist ze dat ze een vriendin voor het leven had gevonden. Daarin had ze zich niet vergist. Ze reed naar de juwelier en hoefde niet te zoeken, wist precies wat ze wilde hebben, ze kende de smaak van haar vriendin natuurlijk. Ze kocht een prachtig halssieraad met bijpassende armband en reed weer even later de auto de parkeerplaats van het hotel op waar ze afgesproken hadden om te gaan bijkletsen tijdens een etentje.

De begroeting was altijd altijd goed, gelijk verder pratend alsof ze elkaar een minuut geleden nog gesproken hadden. Hun vriendschap was een heel bijzondere en heel dierbare. Bestond dus al 25 jaar en al zo’n 20 jaar woonden ze 250km uit elkaar. Soms spraken ze elkaar maanden niet maar dat ontging ze beiden compleet. Zodra er weer contact was viel de tussenliggende tijd weg en zetten ze het gesprek voort daar waar het de vorige keer gestopt was.