Updeetjes

Zoals ik HIER al vertelde was ik afgelopen zaterdag met lieve mensen, waaronder ook Karel die er HIER over blogde en ook zijn FOTO-ALBUM deelde, in Avifauna.  Ik vertelde dat ik de foto’s van Daphne online zou zetten zodra ik die ontvangen zou hebben. Wij ‘oudjes’ die niet meer werken kunnen makkelijker achterover leunen dan het ‘jonge’ grut dus mijn FOTO-ALBUM kon gelijk zaterdagavond online maar op dat van Daphne moesten we ‘ff’ wachten.  Zojuist kreeg ik een selectie van haar foto’s binnen, 250 stuurde ze en die vind je in het album dat zich opent als je op foto hieronder klikt.

 

En dan is het vandaag dinsdag 15 juni… sluitstuk van iets dat ik niet verwacht had, moet ik heel eerlijk bekennen.
3 juni schreef ik een blog met de titel Dominosteentjes van Anja… (klik op foto hieronder) wat daaruit voortvloeide waren vele mooie ontmoetingen. (waaronder overigens ook 2 leden van het gezelschap van zaterdag in Avifauna). Eén van die Dominosteentjes was Jeane, die er voor zorgde dat ik het plakplaatjesalbum van Blijdorp in mijn bezit kreeg. Wilma zorgde er vervolgens voor dat ik een deel van de plaatjes in mijn bezit kreeg. Via Marktplaats ontdekte ik dat er meer mensen met het hart op de juiste plek bestaan en na veel heen en weer (Man moest een paar keer naar de readshop om postzegels te halen) kreeg ik zopas het laatste plaatje in een envelop op de mat.
Kortom… mijn Blijdorp-Plak-Plaatjes-Boek is compleet.  (99%.  Je kunt het boek aanvullen met een plaatje van jezelf, foto in een Blijdorp-omgeving. Die moet je online bestellen en dan in één van de deelnemende supermarkten ophalen zodra je via de mail bericht hebt gehad dat die daar ter ophaling ligt…vind ik niet zo belangrijk dat ik die moeite er voor wil doen, nog niet althans, misschien verandert mijn wispelturigheid die mening nog eens grijns

 

Op mijn tafel prijken mooie pioenen… zijn het geen plaatjes?

 

Oh enne herinneren jullie je ook nog dat ik HIERschreef over die zwervende olifantenkudde in China?
Op youtube werd eergisteren een filpmje geplaatst:

 

Toen & Nu DPE

 

Sinds bijna 2 jaar woont mijn jeugd in Emmen…
Ook Herman en Daniëlle wonen er…
Ook mijn 2e thuis zit er…
Ook het voormalig Noorder Dierenpark zat er…
Ook het Rensenpark zit er….
Ook de Intratruin zit er…

 

 

Zomaar een paar redenen die voor mij, niet eens noodzakelijk gezamenlijk, genoeg zijn om in de auto te stappen en de plm. 55 km te overbruggen, de 3 kwartier te tuffen, die nodig zijn om daar te komen als ik geen zin heb om alleen thuis te blijven als man werkt, zoals vanochtend bijv.
Gisteren waren al de nodige afspraken gemaakt met mijn schoonmeisje, zoon vond het wel handig dat ik kwam want dan kon hij mijn auto gebruiken omdat die, in tegenstelling tot de hunne wel over een trekhaak beschikt, en dus togen zij en ik met hun auto naar het tuincentrum terwijl hij met mijn auto op pad ging. HIj had online een andere bank gekocht en ging die halen terwijl wij wat plantjes kochten en daarna met Myka naar het voormalige Noorder Dierenpark reden om daar te gaan wandelen, fotograferen en onderwijl Myka verder te socialiseren.

 

 

Vanochtend dus aan het eind van de ochtend naar Emmen, eerst een bakkie gedaan bij Herman en Daniëlle en toen door naar mijn jeugd. Eerst naar het tuincentrum en toen door naar het voormalige Noorder Dierenpark dat nu het Rensenpark heet.
Terwijl je daar dan zo loopt duiken tal van herinneringen op die over elkaar heen buitelen omdat je er vaak met verschillende mensen liep. In die herinneringen zie je dieren lopen en realiseer je je eigenlijk ook constant hoe klein het was en hoe fijn de dieren het nu in Wildlands hebben als je alleen al naar hun beschikbare ruimte kijkt…
Midden in het park kochten we een stukje taart met cappuccinno en chocolademelk en wandelden we verder, bij het verlaten van het park namen we bij de Subway broodjes mee en weer even later zaten we thuis bij de jeugd te smullen.

 

 

De middag vloog om en mijn energievoorraag vloog ook de deur uit dus maakte ik dat ik thuis kwam.  De terugweg verliep lekker vlot omdat ik vriendin Gina aan de lijn had dus die kletste me gezellig naar huis. Eenmaal thuis werd ik met koffie ontvangen en door de heren begroet, de plant die ik gekocht had op nog open plek gezet (witte oleander) en toen op de bank met de pootjes gestrekt en de foto’s op de pc, online en dit blog vervolgens…. zodat jullie mijn rondje mee kunnen lopen als jullie dat willen….

 

 

Klik op bovenstaande foto… enne, mocht je het Noorder Dierenpark gekend hebben…vertel me dan welke dieren jij in jouw gedachten nog hebt ‘zien’ rondscharrelen???

Koude belofte

6 maart, man, vrouw, wat is het koud buiten, de regen sijpelt in de ochtend, de zon doet haar best maar prikt niet door het grauwe winterwolkendekbed heen en met een gemoed als de mijne past dat perfect bij elkaar.

 

 

J heeft middagdienst dit weekend dus dat betekent dat ik 2 dagen alleen thuis zit met onze veestapel van 12.30 tot 22.30… dé dienst die ik verafschuw, heel mijn leven al, als kind al, ja ik groeide op met een vader in een ploegendienst dus een
2-10 dienst ken, en verfoei, ik zolang ik me heugen kan. De 6-2 en 10-6 diensten boeien me niet, nooit gedaan.  Officieel nog 3 jaar en 3 maanden te gaan.
(zwijg Ko, zwijg, hou je kakel dicht zwijg!)

 

 

Nadat J weg was heb ik de stappers aangetrokken en ben met Vanyar gaan lopen, een korte route, zo’n 1,5 a 2 km ongeveer schat ik. Ik wilde in 1e instantie verder maar amper op weg besloot ik de route kort te houden want ik kreeg zin in een klik-rondje en dan wel met de fiets.

 

 

Zo gedacht zo gedaan, een kwartier later stapten mijn stappers de trappers rond en vroeg ik me af of het druk zou zijn in het centrum, bij de markt. Ik werd niet teleurgesteld, sak mar segguh, moest veelvuldig stoppen, afstappen, bochtjes maken, inhouden en wat al niet meer om mensenmassa’s te ontwijken.
(Dat ik niet snap dat dierenparken niet open mogen… snappen jullie wel toch?)

 

 

Ik liet de markt al snel achter me en focuste me op het museum, het archief en wat ander ‘oud’ spul in het centrum van de provincie hoofdstad waarin ik woon.
Uiteindelijk kwam ik thuis met 85 foto’s die je in het album vindt dat zich opent als je op de foto hieronder klikt.

 

 

De tijd vorderde en aangezien het al niet zo heel warm was koelde het zo mogelijk nog sneller af en eenmaal terug in onze eigen woonwijk besloot ik nog even de wijkse- bloemist te ondersteunen en gaf daar mijn laatste tientje uit aan wat voorjaarsbloeiers die inmiddels op mijn salontafel staan, winkelierster blij, ik blij dus wie doet me wat, of zo iets.

 

 

Mijn zaterdag is goed besteed, vind ik zelf, conditie-opbouw kreeg weer een +je erbij dus goed gedaan… vind ik zelf…. wie dat niet vindt heeft gewoon lekker pech, lekker puh, lange neus… en tja mijn gemoed is nog steeds zwart, dus mijn gezeur zal nog wel even aanhouden, daar moeten jullie maar even doorheen prikken,
of overheen lezen …… of niet natuurlijk…. wat je maar wilt.
Niks moet, alles mag hier… zal mij mijn k… roesten!

 

 

Eenmaal thuis kon ik mijn veestapel voeden want die blèrden allemaal om eten. Heb ik daarna de paasversierselen maar voor het daglicht gehaald en her en der neergelegd… de was opgehangen, de volgende was aangezet en mijn huispak aangetrokken waarna ik met een beker hete chocolademelk (puur!! dus die mag) op de bank gedoken ben om op te warmen zodat ik jullie op deze foto’s kon trakteren want anders was dat door bibberende handen niet gelukt.

 

 

Pret-amiene-D

“Verschil van plusminus 35 graden” hoorden we in de weersberichten, tussen vorig weekend en dit weekend. Dit weekend dus ideaal weer om er opuit te trekken, de natuur in, en onze honden mee natuurlijk.  En zo stond Daphne halverwege de ochtend op de stond samen met Myka en stonden we aan het begin van de middag op een best-al-wel-redelijk-volle- parkeerplaats de honden uit te laden en mijn scoot in elkaar de zetten want het lopen is natuurlijk een no-go voor mij, op het Dwingelderveld waar je uit tal van wandelroutes kunt kiezen en er ook zijn die verhard zijn dus voor rolstoelers (minder-goed-ter-been zijnden) geschikt.

Lees verder “Pret-amiene-D”

Laat-Later-Laatst

Het kan verbeelding zijn of niet, geen idee… Ieder jaar weer krijg ik zo rond begin oktober de pappiestoeltjeskriebels… oftewel dan staan mijn ogen op scherp zodra ik de deur uitstap want er zou zo maar ergens een paddenstoel kunnen opduiken toch… Ieder jaar weer voelt het (of het zo is weet ik niet, mijn ktg is nog niet terug gekeerd van zijn reis, zit ergens in langdurige corona-quarantaine bevrees ik) alsof ze ‘weer later dan vorig jaar’ zijn. Dit jaar maakte ik het 1e album pas op 29 oktober en dat album vind je HIER

Ben ik vandaag met Vanyar aan de wandel en begint ineens mijn rechteroog te trekken…Ik volg de trekrichting en zie tot mijn verbazing:

19 december … 9 graden… en geen kleintje ook:

 

 

De winter is dus nog niet echt begonnen of is het tegenwoordig zo, en heb ik ook dat nieuwtje gemist, dat paddenstoelen bij de winter horen?

Zwaar Werk

Het is al een oudje en ergens op mijn blog staat ie ook al wel maar geen idee waar, noch of ik het voor of na het weblogdebacle heb geplaatst, ben te lui om te gaan zoeken dus ik ‘jat’ gewoon nog een keertje van iemand die ‘m kortgeleden plaatste en deel hem hier met jullie…. als wel al bewijs nodig hadden van ‘geschiedenis herhaalt zich’ gaat het nu wel op want onderstaande zinnen zijn nu letterlijk in plaats van figuurlijk en grappig. Stiekempjesweg vraag ik me nu wel af of de huidige tijd en alles dat we nu ontdekken en leren veranderingen veroorzaakt in de denkpatronen bij dat deel van onze bevolking dat over en beroepskeuze voor de toekomst, of een omscholing overweegt o.i.d.

 

Alle beroepsgroepen hebben het niet makkelijk….

 

De kappers zitten met de handen in het haar.
De slagers hebben niet genoeg vet op de botten.
De nagelstyliste heeft geen nagel om het gat te krabben.
De dokter is er goed ziek van.
De prostituees gaan naar de kloten
De tandarts trekt het niet meer.
De elektricien kan de spanning niet meer aan.
De exporteur voert niets uit.
De boswachter ziet door de bomen het bos niet meer.
De brandweermannen zijn uitgeblust.
De kweker zit op zwart zaad.
De opticien wenst iedereen sterkte.
De postbode is erg bezorgd.
De treinmachinist is het spoor bijster
De wielrenner kan niet rondkomen.
De aardappelboer zit in de puree
De voetballer heeft geen doel meer
De deejay draait door.
De uroloog is best pissig.
De gynaecoloog bevalt het niks
De toiletjuffrouw zit in de shit.
De kroegbaas is goed zat.
De piloot zit aan de grond.
De calculator rekent nergens meer op
De loonwerker kan wel door de grond zakken.
De loodgieter staat het water aan de lippen.
De imker kan er met de kop niet bij.
De windmolen-bouwer gaat in hoger beroep.
De acupuncturist steekt het.
De inpakkers kunnen wel inpakken.
Voor de behanger is geen rol weggelegd.
De bezorger vindt het linke soep.
De rij-instructeur kan niet schakelen.
Bij de cardioloog komt het hard aan.
De cartoonist ziet geen tekenen van herstel.
De audicien vind het ongehoord
De baggeraar vind het bagger
De dermatoloog krijgt het vel over de neus
De diëtist word aan het lijntje gehouden.
De frezer heeft niets te frezen
De gids is de weg kwijt.
De reisleider komt er niet meer uit.
De stratenmaker staat op de keien.
De zwemleraar gaat kopje onder.
De mijnwerker ziet het donker in.
De pedicure heeft geen voet om op te staan.
De gedetineerde ziet het ook niet meer zitten.

 

Aanvulling HABA
– Als bibliothecaresse zal ik er een boekje over open moeten doen zeker-

Aanvulling FERRARA 
– De groenteman kan er geen slaatje uitslaan-
– De grafdelver graaft, met gevaar voor eigen leven, een kuil voor een ander- .

Aanvulling PETER
– Bij de ijsItaliaan lopen de rillingen over de rug. –
– De schoorsteenveger zit op zwart zaad. –
– De meubelhandelaar ziet het niet meer zitten –

Aanvulling van Neeltje
– De sportinstructeurs gaan de lopende band ten onder –

 

 

Mwèèhèhè

Donderdag 10 oktober 2019… Ik zit op de bank, zoals zo vaak, en toch totaal anders als voorheen en voorheen is voorgoed verleden tijd. “Watskebeurt?” Is een vraag waarop jullie het antwoord ondertussen al kennen want het vuurtje dat ik aanwakkerde breidde zich rap uit dankzij een aantal heel lieve mensen.
Dus wil ik , voor ik verder ga met dit blogbericht, eerste iedereen bedanken die op welke wijze dan ook heeft meegewerkt aan het ‘hart onder de riem steken bij Mel’. Al jullie berichten die mij bereikten hebben me enorm goed gedaan!! (daarom plaats ik dit bericht dus ook in de catergorie “dankbaarheid” ipv de categorie die ik normaal zou kiezen want “dankbaarheid” is in alle opzichten volop van toepassing!!!)

Hoe het (onbekend en ongepland) begon… Zoals bekend roken man en ik en dus is het met enige regelmaat zaak dat onze woonkamer een nieuw verfjasje krijgt. Aangezien man toch best nog wel veel problemen heeft met zijn knieën werd er enige tijd geleden met Herman en Daniëlle afgesproken dat ik hen op een ochtend op tijd zou ophalen, dat Herman dan hier de boel zou verven, en Daniëlle en ik het bos in zouden om op jacht naar paddenstoelen te gaan. Wij zouden ons dan met de camera’s prima vermaken en de heren niet voor de voeten lopen. So far so good. Ik haalde het duo rond 8 uur op afgelopen dinsdagmorgen en rond 9.30 vertrokken Daniëlle en ik richting het bos.

We hadden de grootste lol met dieren die we onderweg tegenkwamen. Sommigen kregen ietwat meer aandacht dan anderen maar dat mocht de pret niet drukken. Ook de paddenstoelen waren rijkelijk aanwezig dus onze camera’s konden maar wegklikken. Op een enkele vliegenzwam na dan, die mistten we dus wel. Dus besloten we een stukje met de auto te rijden naar de andere kant van het bos en daar nog een poging te doen voor vliegenzwammen. We vonden daar maar eentje!! Terwijl ik die ene dan fotografeerde bemerkte ik dat ik moe werd, niks bijzonders, gebeurt vaker, dus langzaamaan doorlopen. Het werd erger dus ik stelde voor de auto op te gaan zoeken en huiswaarts te keren.

Nog zo’n 20 meter verder ging ik me van erg moe naar extreem moe voelen, alsof ik een hyperventilatie-aanval kreeg. Nou ben ik daar bekend mee dus deed ik wat mij in het verleden geleerd was aan ademhalingsoefeningen, die mochten echter niet baten. Proberen meer stikstof dan zuurstof binnen te krijgen werkte ook niet. Ik besloot dat ik man zou bellen om ons op te komen halen want autorijden durfde ik echt niet en Daniëlle heeft geen rijbewijs. Weer een minuut later ofzo ongeveer voelde ik me als het ware uit elkaar barsten van uit elke porie van mijn lichaam gutste het zweet naar buiten. Ik keek Daniëlle aan, vroeg haar 112 te bellen want ik had zelf geen adem meer om dat ook nog te doen. Bizar, op nog een 100m vanaf het ziekenhuis, zeeg ik in elkaar op het gras en in no time was de ambu er en weer ‘even’ later stond de interventie-cardioloog in mijn arm te wroeten om naar mijn hart te gaan voor een dottering.

Wat er dan allemaal gebeurt vanaf het moment dat je je realiseert dat er écht iets zó niet oké is, tot het moment dat je in een bed ligt in een kamer alleen met niemand om je heen… tja, dat is nauwelijks uit te leggen, nog minder te bevatten en heel aangrijpend. Het vreet energie en voor iemand die zoals ik ‘erger dan een normaal mens’ gevoelig is voor prikkels is het een mega-energievreter en bijna ondoenlijke uitdaging maaaarrrrr het is me gelukt. Gelukkig trof ik het aan alle kanten met mensen die bereid waren te luisteren en alles binnen hun macht wilden doen om het aantal prikkels voor mij zoveel mogelijk te beperken.

Man, die met Herman en Daniëlle was achtergebleven bij de plek vanwaar de ambu vertrok, legde allerlei zaken in de handen van het duo en stapte ook in de ambu om te gaan naar het UMCH in Groningen. Om en nabij de 200km per uur, lichten en sirenes, sjonge sjonge. Hij zat naast de chauffeur en vond dat ritje best wel heel leuk om eens mee te maken. Klinkt natuurlijk ietwat raar maar ik snapte wel hoe hij dat bedoelde.

Mijn auto is in Emmen, het duo mag zich er mee uitleven de komende weken want ik mag toch niet autorijden. Zowel dat duo als het andere duo (Niels en Anita) deden wat ze konden om man te helpen zodat hij veel naar mij toe kon. IK werd ondertussen van het ene ziekenhuis naar het andere getransporteerd en weer enkele uren later van de ene afdeling naar de andere verplaatst en kreeg een hele rits aan personeel met namen bij de hand die ik nu niet meer weet. Op een paar mensen na die een dusdanige indruk maakten dat ik hun namen niet zal vergeten. En tja, vanaf 2 dagen terug ben ik voortaan hartpatiënt… jeetje, hartpatiënt, ikke? ja ikke!

Vanochtend kwam de cardioloog en die vertelde dat ze allemaal uiterst tevreden waren en dat er geen medische gronden meer waren om mij nog langer vast te houden want ze begrepen allemaal wel dat de omgeving waarin ik me bevond nou niet bepaald zou bijdragen aan ‘rustig’ blijven en stress is nooit goed, zeker niet voor iemand die een hartinfarct had gehad, dus mocht ik man informeren dat hij mij mocht komen halen.

Eenmaal thuis ben ik eerst maar effe lekker gaan liggen. Herman heeft de boel keurig in de nieuwe verf achtergelaten en man heeft tussendoor uiteraard ook zijn best gedaan doe boel weer in te richten maar met zere knieën en een schouder met ontstekingen loopt dat natuurlijk niet zo snel als dat hij graag had gewild. Het speet hem dus ook wel mij in een rommelig huis terug te halen, temeer ook daar hij weet dat dat voor mij een negatieve prikkel is maar op dit moment kan het me echt niet boeien, ik ben thuis en dat was wat ik wilde. De rest komt nog wel.

Man’s vakantie zou per morgenochtend afgelopen zijn maar de huisarts zei hem afgelopen maandag dat hij niet mocht werken en eerst maar eens moest zorgen dat zijn schouder genas, kortom de ziektewet in… of dat effe goed uitkomt? Ja dus. Zijn chef regelde het allemaal gelijk, zeker toen hij hoorde wat er met mij gebeurd was.

BIZAR!!! Het is écht héél bizar. Ga je hulp regelen voor schilderwerkzaamheden omdat je beiden rookt… Ga je in je eentje op en neer in het donker in de regen om een duo zonder auto op te halen.. Ga je daarna heeeeeeeel relaxed wandelen in prachtige natuur… Ga je je focussen op één van, zo niet de, je grootste hobby’s… Is het stoptober… Is sinds enkele dagen ‘Hulp bij stoppen met roken’ terug in het ziekenfondspakket… heb je nog niet zo heel lang geleden een vurig betoog geschreven… Krijg je ineens ladingen mensen over je heen die je op het hart drukken (letterlijk bijna) dat stoppen met roken toch echt wel moet nu. Ehhhhhhh?????????? Mijn antwoord was telkens: “Ik beloof niet dat ik stop want ik haat loze beloftes, ik haat het beloftes te doen waarvan ik niet weet of ik ze na kan komen… ik beloof wél dat ik mijn best zal doen..” Daar nam iedereen (gelukkig) genoegen mee want kennelijk is wel het kwartje gevallen in de medische wereld dat ‘stoppen met roken’ wel degelijk een moeilijke klus is omdat het een verslaving is ipv iets dat je alleen maar doet omdat je er plezier aan beleeft. En ja, verslaafd of niet, zei ik er telkens achteraan met een grinnik, ‘ik vind het gewoon lekker’…

Inmiddels is het eind van de middag op donderdag en terwijl man nog bezig is met het weer op orde brengen van de woonkamer zit ik op de bank en heb ik ondertussen op mijn gemak alle foto’s van dinsdag bekeken en online gezet in een album. Mijn handen jeuken want ik kan heel slecht over een rommelige woonkamer maar mijn verstand zegeviert (mede ondersteund door mans ‘boze’ stem) en ik blijf zitten en doe niks waarvoor ik omhoog / in de benen moet. Althans, ik heb wel zelf mijn tas vol meegekregen medicijnen opgeruimd en Anita was hier zopas en zij heeft mijn haren gewassen want daar heb ik niet de puf noch de stabiliteit voor op dit moment.

Schoongewassen en in schone kleding zit ik nu op de bank en besef ik dat ik heel veel geluk heb gehad (is me óók ontelbare malen ingepeperd de afgelopen 50 uren). Het infarct was van behoorlijke omvang maar door ons adequaat handelen kon de interventie-cardioloog relatief snel aan de slag en werd de ader open gepoetst en de stents geplaatst. Sinds die kleine 50 uur dus een veranderd leven die ik nu moet gaan invullen… ik heb nog niet echt een idee hoe precies maar dat zal vanzelf wel komen; heb een agenda met een rijtje medische afspraken en daarnaast zal ook het mentale nog wel het eea vragen maar komt tijd komt raad, ik probeer maar me er niet druk om te maken en het over me heen te laten komen…. tijd zal alles leren, toch?

Bovenstaande foto opent het album met mijn foto’s van afgelopen dinsdag en onderstaande foto opent het album met foto’s van Daniëlle.

Tot slot… heel veel dank nogmaals aan jullie allen voor al die lieve berichtjes en wat al niet meer zij.
Ik kom bij jullie allen langs zodra dat me lukt, nu dus ff niet, geen puf voor, maar dat nemen jullie me niet kwalijk hoop ik *Glimlacht, please please pretty pleaasse??*

Mooie vooruitzichten

7 juni was officieel de 1e dag dat onze jeugd op zichzelf woonde, 4 juni was man jarig en zijn verjaardag ging grotendeel zonder enige specifieke aandacht daarvoor voorbij, 10 juli was mijn meisje jarig en al was ik daar wel, ook haar verjaardag kreeg niet de aandacht zoals het hoort… dat maakten we gisteren allemaal goed met de Housewarming annex verjaardagenfeestje en gelukkig gooide het weer geen roet in het eten, dat bleef keurig onderin de bbq op de bodem liggen.

Lees verder “Mooie vooruitzichten”